Knijp me eens: 29, kanker en een nieuwe borst

Brigitte, een lezeres van de blog, benaderde ons met de vraag of zij haar verhaal mocht insturen rondom haar ervaring. Zij was geïnspireerd geraakt door de jongste deelnemer in de glossy. Een verhaal dat haar 20 jaar geleden overkwam.

Het was november 2008. We waren net een jaar getrouwd, mijn man en ik. En we waren volop bezig met gezinsuitbreiding. Dat wilde niet echt lukken, maar vruchtbaarheidsonderzoeken toonden niks aan. Omdat ik op mijn 15^e een acute geperforeerde blindedarm met buikvliesontsteking had gehad, is mij toen al gemeld dat mijn eileiders wat verkleefd waren. Die waren net in oktober doorgespoten dus we konden bijna vol goede moed weer ‘aan de slag’. Totdat de ontdekking van een knobbeltje in mijn borst daar een stokje voor stak.

Ik lag ’s avonds in bed nog wat te lezen, had wat kriebel aan de binnenkant van mijn linkerborst en krabde daar. Ik voelde een bobbel. Hard, niet pijnlijk. Mijn man voelde het ook, ik was niet gek. De ochtend erna meteen de huisarts gebeld. Mijn moeder had een jaar geleden borstkanker gehad. Zij was al boven de 50 toen, dus daarom was er voor mij geen reden om mij ook te laten onderzoeken. Want ik was pas 29. Maar ik was wel alert. Zij had daarvoor al regelmatig last van goedaardige cystes, dus dat zou bij mij dan ook wel zo zijn toch? Ik kon meteen langskomen bij mijn huisarts.

Niet ongerust

“Ik ga niet voelen en onderzoeken, maar je meteen doorsturen naar het ziekenhuis voor een echo en mammografie”, dat was het enige wat de huisarts zei toen ik eenmaal in de spreekkamer zat. Samen hebben we toen de afspraak in het ziekenhuis gemaakt. Ik kon meteen terecht. De mammografie en de echo gaven geen direct resultaat. Ja er zat een knobbel, misschien een fibroadenoom, een bolletje bindweefsel. Waarschijnlijk goedaardig, want ja ik was nog zo jong, dan is het vast niks. Een biopsie zou meer uitsluitsel geven. Niemand was echt ongerust, dus ik ook niet. De artsen zeiden zelfs dat mijn man gewoon op zakenreis naar Amerika kon gaan…

“Knijp me en haal me uit deze slechte droom graag”

Ik nam mijn moeder mee naar de afspraak om de uitslag van het biopt te horen. Gelukkig, want tegen alle verwachtingen in, was het dus wel borstkanker. Triple negatief. Borstsparend verwijderen kon, maar de chirurg adviseerde toch wel heel stevig om hier niet voor te kiezen. “Omdat je pas 29 bent, moet je dan nog zo lang met je borst doen. En je wil het risico op terugkeer eigenlijk zo klein mogelijk maken.” De aanvullende chemotherapie die ik na de operatie zou krijgen, zou het risico verlagen, maar nooit helemaal weghalen. Dus dat besluit heb ik toen ook meteen gemaakt: haal hem er maar af. En ik wilde een reconstructie. Met alles erop en eraan.

Zo is ook hoe ik in het leven sta. Alles aan willen vinken als er meerdere opties zijn. Een hotdog met alles, maar ook graag de cd met alle extra’s van mijn favoriete artiest. En dus ook een nieuwe borst... met alles. Maar ik had ook een nog veel belangrijkere vraag: want hoe zat het met onze kinderwens? Daar luisterden ze gelukkig ook naar. En dat traject is zoveel mogelijk ingepast in mijn behandelplan. Toen we klaar waren met het uitslaggesprek, ging ik naar het toilet en daar drong het pas echt tot me door: ik heb kanker. Ik viel mijn moeder in de armen en smeekte haar om me te knijpen en me uit deze slechte droom te halen. Dit kon toch niet waar zijn. Ik was 29. “Jong en vitaal”, zoals de arts zei. Maar het was toch echt waar.

Strak in mijn vel

Bij de plastisch chirurg besprak ik de opties voor een reconstructie. Ze gaf me een zwart/wit foldertje met foto’s van lichamen met gereconstrueerde borsten volgens verschillende methodes. Zonder hoofden. Ik weet nog dat ik dacht: hoe kan ik nou zien of die vrouwen er blij mee zijn of niet? Uiteindelijk was er voor mij maar één optie. Een reconstructie met een siliconen prothese. Ik had te weinig (buik)vet voor een reconstructie met eigen lichaamsweefsel. Daarbij zou ik dan een extra litteken ergens anders op mijn lichaam krijgen. En mijn lichaam maakt geen mooie littekens, dat kon ze aan het litteken van mijn blindedarmoperatie al goed zien. Ook was het niet zeker of ze alles in één operatie konden doen of niet. Ik zat, zoals ze het noemde, “strak in mijn vel”. Mijn huid zit niet echt los zeg maar, niet veel elasticiteit. Zou er genoeg ruimte zijn om direct na de amputatie de prothese onder mijn borstspier te plaatsen? Tijdens de operatie zou de keuze pas worden gemaakt, direct plaatsen of eerst een expander plaatsen en dan later alsnog een prothese.

Fotoshoot

De avond voorafgaand aan mijn operatie, heb ik samen met mijn man afscheid genomen van mijn linkerborst via een fotoshoot. Hij maakte de foto’s, ik poseerde. In lingerie, maar ook zonder. Een setje dat ik speciaal voor deze gelegenheid had gekocht. Ik vond het fijn om zo in contact te staan met mijn lichaam van dat moment en afscheid ervan te nemen. Ook met hem.

Schots en scheef

Toen ik wakker werd op de uitslaapkamer stond de plastisch chirurg direct naast me. Ik had een directe reconstructie gekregen. Het was allemaal gelukt. Ik was opgelucht dat ik niet nog een operatie nodig had. Toch weer een voordeel van cup A hebben. De eerste keer dat ik in de spiegel keek toen ik thuis was na twee dagen opname, was heftig. Mijn nieuwe borst stond schots en scheef, zwellingen, het moest echt nog zetten. Ook de zenuwbanen waren compleet van slag. Aanrakingen op mijn borst voelde ik ergens bij mijn sleutelbeen. Dat is deels weer hersteld. Door bewust aan te raken en te verkennen. Wel voelt hij vaak koud aan, maar hij is ook op te warmen. Via Alle Mooie Borsten leerde ik dat dit normaal is bij siliconenprotheses, dat koude gevoel.

De relatie met mijn neptiet

In datzelfde jaar heb ik na mijn chemokuren, een tepelknopje laten maken en ook een tepeltatoeage met tepelhof. Het horizontale litteken heeft de dermatograaf lichter gemaakt. Op een gegeven moment vervaagde de tattoo en heb ik hem weer opnieuw in laten kleuren. Hij is inmiddels weer lichter geworden, maar ik vind het prima zo. Mijn echte borst is inmiddels ook veranderd. Leeftijd, zwaartekracht, twee zwangerschappen, die hebben vorm en cup veranderd. Terwijl mijn neppert (en dat bedoel ik liefkozend) is stil blijven staan. Die staat nog fier overeind, lubbert nergens. Het straalt kracht uit vind ik. Ik heb dit overleefd, fysiek en mentaal.

Ik heb nooit meer naar de foto’s van de fotoshoot gekeken. Geen behoefte. Tot een aantal maanden terug, toen ik op zoek was naar iets anders in ons digitale fotoarchief. Maar het waren niet mijn borsten die mijn aandacht trokken. Maar meer mijn jonge gezicht van toen. Mijn strakkere benen.. Maar toch fijn dat ze er zijn.  

Foto: Tom Pilzecker