top of page

Ik wilde uiteindelijk heel graag weer borsten

13 nov
3 minuten om te lezen

We krijgen veel reacties op onze verhalen. En dat levert dan weer nieuwe verhalen op. Dit is het blog van Maraya. Ze is BRCA1-draagster en liet, uit voorzorg, allebei haar borsten weghalen. Wat volgde was cynisch genoeg een jarenlang traject met operaties en complicaties. Maar het lukte haar toch, stap voor stap kreeg ze haar vertrouwen en zichzelf terug.


In 2020 kwam ik erachter dat ik BRCA1-positief ben. Ik besloot meteen om mijn borsten uit voorzorg te laten verwijderen. Op 20 augustus 2020 kreeg ik een dubbele borstamputatie en werden er protheses geplaatst. Het meeste heb ik nu wel achter de rug, dacht ik nog. Ik ging ervan uit dat ik binnen zes weken weer op de werkvloer stond. Maar dat liep compleet anders.

 

Bang

In de zes weken na mijn reconstructie werd ik nóg twee keer geopereerd. De eerste keer vanwege necrose. Daarna ging het opnieuw mis en kwam mijn rechterprothese naar buiten. Toen durfde ik niet meer. Samen met mijn man en mijn chirurg besloot ik om de protheses weg te laten halen: dus ook de prothese die nog wel goed zat. Want ik was helemaal klaar met de complicaties, en vooral heel erg bang dat het opnieuw mis zou gaan.

 

Nooit meer protheses

Vanaf oktober 2020 was ik volledig plat. En dat bleef ik tot eind augustus 2021. Ik denk als ik terugkijk dat dat misschien wel de moeilijkste periode van het hele traject is geweest. Natuurlijk had ik zelf gekozen voor een preventieve amputatie, maar ik had er niet voor gekozen om zonder borsten door het leven te gaan. Ik was nog jong, had een gezin en ondertussen ging het gewone leven natuurlijk ook door. Ik wilde heel graag weer borsten, maar één ding wist ik inmiddels heel zeker: nooit meer protheses in mijn lichaam. Zo kwam ik uiteindelijk bij lipofilling uit. Eind augustus 2021 begon mijn reconstructie opnieuw, maar nu met eigen vet. Mijn borsten moesten weer helemaal worden opgebouwd.

 

Elke keer weer herstellen en afwachten

Tussen 2021 en 2023 heb ik vijf lipofilling-operaties gehad. Elke keer werd er ergens anders vet weggehaald en werden mijn borsten een stukje groter. En elke keer was het weer herstellen en afwachten hoeveel vet er echt zou blijven zitten. Er kwamen toch weer complicaties: ik heb onder andere een pneumothorax aan mijn linkerlong gehad. Als ik alles bij elkaar optel, heb ik inmiddels 10 operaties achter de rug. En dat is best bizar als je bedenkt dat ik hieraan begon omdat ik juist wilde voorkómen dat ik ziek zou worden. Maar ik ben alsnog jaren bezig geweest met operaties, complicaties en herstellen. Mentaal heeft dat dan ook ontzettend veel met me gedaan. Na alles wat er gebeurd is, kreeg ik PTSS, een angststoornis en paniekaanvallen. Het vertrouwen in mijn eigen lichaam was compleet weg en eigenlijk was ik mezelf onderweg ook een beetje kwijtgeraakt.

 

Zoektocht naar rust

Inmiddels heb ik gelukkig ontzettend veel kunnen verwerken. Met onder andere BRTT, EMDR en PMT heb ik de afgelopen jaren behoorlijk aan mezelf gewerkt. Een hoop therapieën dus, en vooral een hele zoektocht naar rust en naar opnieuw vertrouwen op mijn lichaam en in mezelf. En misschien nog wel het belangrijkste: de liefde voor mezelf hervinden. Want mijn lichaam ziet er niet meer uit zoals voor 2020. Het heeft littekens, het is veranderd en het vertelt inmiddels een behoorlijk verhaal. Maar waar ik heel lang vooral zag wat er allemaal mis was gegaan, kan ik nu ook weer zien wat mijn lichaam allemaal heeft doorstaan.

 

Hoe het écht is

Ondanks alles ben ik ontzettend blij dat ik uiteindelijk voor lipofilling heb gekozen. Ik ben van volledig plat naar borsten gegaan die helemaal zijn opgebouwd uit mijn eigen vet. Geen protheses meer. Gewoon mijn eigen lichaam. Daarom wil ik mijn verhaal graag delen. Toen ik zelf midden in dit traject zat had ik heel graag meer echte verhalen willen lezen. Niet alleen het medische verhaal of een mooie voor- en nafoto, maar ook hoe het écht is als het niet gaat zoals je van tevoren had gehoopt. Hoe het is als een reconstructie mislukt. Hoe het is om bijna een jaar plat te zijn. Hoe bang je kunt worden om überhaupt nog een keer geopereerd te worden. Maar ook dat er daarna nog andere mogelijkheden zijn. Dat je je vertrouwen terug kunt vinden en uiteindelijk weer naar jezelf kunt kijken met liefde in plaats van alleen maar te zien wat er allemaal kapot is gegaan. Mijn borsten zijn uiteindelijk maar een deel van het verhaal. Voor mij gaat het inmiddels veel meer over wat ik onderweg ben kwijtgeraakt en uiteindelijk weer terug heb gevonden.


Fotografie: Nienke

 
 

Samen maken we Alle Mooie Borsten zichtbaar

​

​

bottom of page